ความรู้สึกที่บอกใครไม่ได้ ....

 ... "คิดถึง" คำแรกที่อยากบอกมากที่สุด ไม่เคยมีใครที่ทำให้คิดถึงได้มากมายเท่านี้มาก่อน

คิดถึงทุกวันเลย ... ไม่มีวันไหนที่ไม่คิดถึง ทุก ๆ วันที่ผ่านไปพร้อมกับบางสิ่งที่ขาดหายไปในชีวิต รอยจูบ

เสียงกระซิบที่บอกว่ารักในความฝันที่หวานหอมทุกๆคืน มันช่างต่างกันมากเหลือเกิน

กับความเป็นจริง ที่ มันช่างรู้สึกอ้างว้างอย่างบอกไม่ถูก ทุกครั้งที่เหงา ท้อแท้ ไม่มีใครมาคอยให้กำลังใจ

ไม่มีใครมาคอยให้คำปรึกษาที่ดี วันดีคืนดีก็นอนร้องไห้เพราะไม่รู้จะทำยังไงให้หายคิดถึงได้

บางครั้งต้องไปไหนมาไหนคนเดียว เดินคนเดียว กินคนเดียว นั่งรถคนเดียว

แต่ที่ไม่เคยไปคนเดียวคือ ไปดูหนัง กลัวว่าจะทำใจไม่ได้เวลาที่เห็นคนอื่นเค้าไปกันเป็นคู่ ๆ

เพราะว่าคนที่สำคัญที่สุดตอนนี้ไม่ได้มายืนอยู่เคียงข้างเรา เราทั้งสอง ห่างกันมาก

มาก... จนเกินที่คนอย่างเราจะเอื้อมถึง ทั้งฐานะ หน้าที่การงาน เพื่อนพ้อง  ซ้ำเราต้องจากกับเค้าเพื่อไปตามหาฝัน

 อยากไปหาใจแทบขาด อยากรุ้ความเป็นไปเกี่ยวกับเค้าในตอนนี้

 อยากบอกรักเค้าดังๆ อยากเข้าไปทำความรู้จักกับเค้าที่เรารักมาแสนนาน 

 อยากเป็นคนที่ยืนเคียงข้างเค้า ไม่ต้องเป็นคนรัก แต่เป็นคนที่เค้าไว้ใจที่สุดก็น่าจะเพียงพอแล้ว

แต่ไม่รู้อะไรนักที่เข้ามาในชีวิต ตอนนี้เราคงกลายเป็นคนใจดำไปแล้ว หลายสิ่งหลายอย่างที่ผ่านเข้ามา

บางอย่างก็ทำให้ดีใจ  บางอย่างก็ทำให้เศร้าใจ บางอย่างก็ทำให้ท้ออย่างบอกไม่ถูก

บางครั้งการที่เราได้เล่าความรู้สึกอะไร ๆ ให้คนที่เข้าใจเราฟังแค่นี้ก็รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกแล้ว

ความรู้สึกที่เรียกว่ารัก ที่เคยทบทวนในหัวใจมานาน ที่เคยคิดว่าจะไม่รักใคร อยู่ทุกๆวัน

กลับทำให้คิดถึงเค้าได้มากขึ้นทุกๆวันแทน ... พอรู้อีกที เราก็ไม่รักใครไม่ได้

สำหรับเราแล้ว เราอาจจะรักเค้าได้ไม่ดีเท่าใคร อาจจะดูแลเค้าได้ไม่ดีมากนัก อาจไม่เคยทำอะไรเพื่อเค้า

แต่เราก็รักเค้ามากที่สุด ... เท่าที่คน งี่เง่าคนหนึ่ง จะทำได้

.................

... จะรอให้ถึงวันนั้นเร็ว ๆ วันที่เราได้เจอกัน วันที่มันจะลบความคิดถึงออกไปจนหมด

  วันที่เธอจะหันมองมาหาเราบ้าง หรือวันที่เราจะกลายเป็นคู่ชีวิตของกันและกัน   

มันคงจะเป็นไปไม่ได้นัก หรืออาจจะเป็นไปไม่ได้เลย แต่ก็จะรอ .... รอ ด้วยความคิดถึง ด้วยความรู้สึกรัก ด้วยความเชื่อมั่น  ด้วยหัวใจ   ......

................................................... 

.....................................................................................................................