ความหวัง และ การรอคอย

บางครั้ง เราสมหวังในสิ่งที่ได้ตั้งใจไว้...ยินดีด้วยนะ
แต่ถ้ามันไม่สมหวังสักทีล่ะ คุณยังอยากจะรอคอยมันต่อไปมั้ย
บางคนเลือกที่จะรอ...เพราะเห็นว่า ยังพอมีความหวัง
บางคนเลือกที่จะรอ...เพราะรู้สึกว่า ยังไม่ได้พยายามถึงที่สุด
บางคนเลือกที่จะรอ...เพราะคนรอบข้าง บอกให้รออย่างมีความหวัง
"และก็ยังมีบางคน...เลือกที่จะรอ...ทั้งๆที่ไม่มีความหวังเลยแม้แต่น้อย"
กับคำตอบข้อสุดท้าย...การรอคอยอย่างไม่มีความหวัง
เราอาจจะมีความสุข เพียงได้เฝ้ามองความเป็นไป
ของสิ่งที่เราตั้งใจอยากจะครอบครอง
เราอาจกำลังเดินเข้าใกล้สิ่งๆนั้นอย่างช้าๆ
แต่บางทีก็ยังมีกำแพงมาขวางกั้นอยู่
แม้เราอยากจะยิ้อเวลาทั้งชีวิตเพื่อสิ่งสิ่งนั้น...
เพราะคิดว่า สักวันจะต้องได้มันมาครอบครอง
แล้วถ้าคุณใช้เวลาทั้งชีวิตหมดไปแล้ว แต่ก็ยังคงไม่ได้มันมาครอบครอง...
คุณคงเป็นคนหนึ่ง ที่มีชีวิตที่น่าสงสารทีสุดในโลก
การเดินทางของชีวิตที่ดูเหมือนจะยาวนาน
แท้จริงแล้ว มันก็สั้น เท่ากับ 1 ลมหายใจของเราเท่านั้น
เวลา...มีค่าเท่าๆกับสิ่งที่คุณหวังและใฝ่หา
แต่เวลาจะไร้ค่า...หากถูกยึดยื้อไว้ให้กับสิ่งที่ไม่มีวันได้มันมาครอบครอง
อย่ามัวเสียเวลา...ให้กับความว่างเปล่า
เวลาสำหรับวันข้างหน้า...อาจมีสิ่งที่คุณต้องการ
มากกว่าที่คุณกำลังต้องการตอนนี้ก็ได้
ใครจะรู้ ...

เค้าเขียนได้ดีจัง ฉันเหมือนมีคำถามให้กับตัวเองเหมือนกันว่า..
ฉันรออะไรในตอนนี้...
รอใครบางคนที่ฉันคิดถึงมากมายรึเปล่า...
บางครั้งฉันก็คิดเหมือนกันว่า ชีวิตคนเราน่ะ สั้นจะตาย..
ทำไมเราต้องรออะไรที่ไร้ความหวัง.. และเหมือนหมดหนทางนะ..
ฉันจะเป็นคนแบบที่เค้าเขียนรึเปล่า...
ยื้อเวลาทั้งชีวิต เพื่อสักวัน ได้เค้ามาครอบครอง..
ฉันก็แค่ ไม่ได้คาดหวังอะไรมากมาย..
แค่มีความอบอุ่นในใจเล็ก ๆๆ ที่ได้คิดถึงใครบางคน..
คงไม่ได้รอใคร เหมือนอย่างที่เค้าเขียน..
แค่อยากมีความรู้สึกดี ๆ กับความซื่อสัตย์
และฉันก็หวังว่า บทสุดท้าย ฉันคงไม่เป็นคนที่น่าสงสารที่สุดในโลก..
หรอกนะ... 
 

                   ...ความรักในอดีต..

ในชีวิตของคนเราทุกคนย่อมมีอดีตด้วยกันทั้งนั้น
ในเรื่องของความรัก ในอดีตมันอาจจะเป็นเรื่องราวที่เจ็บปวด
แต่ก็ไม่เคยมีใครลืมมันได้ซักคน ยิ่งอยากลืมเท่าไหร่ กลับยิ่งตอกย้ำลงไปในใจมากเท่านั้น
ฉันว่าอะไรที่จำไปแล้ว ไม่มีทางที่จะลืมมันไปได้หรอก
ถ้าหากการลืมเรื่องราวซักเรื่อง หรือใครซักคน มันเป็นเรื่องราวที่ยากเย็นนัก
ก็ไม่ต้องลืมมันซะจะดีกว่า เพราะถ้าหากว่าเราลืมไปแล้ว
วันหนึ่งหลังจากนั้นเราพยายามนึกถึงเรื่องราวในอดีต
แต่นึกยังไงก็นึกไม่ออก จะไม่กลายเป็นทุกข์ไปอีกเหรอ

เรื่องราวของความรักที่ผ่านมา แม้มันจะไม่สวยงามนัก
แต่มันก็ทำให้ฉันมีความสุข และยิ้มได้ในช่วงเวลาหนึ่งของชีวิต
ใครคนนึงในอดีต ได้สอนให้ฉันรู้จักกับความรัก
ที่เป็นรักในแบบของการให้ ฉันรักทั้งๆ ที่ไม่ค่อยจะได้อะไรกลับคืนมานัก
แต่ก็ยังรัก และเต็มใจให้ในทุกๆ อย่างที่ฉันพอจะให้ได้
ฉันไม่รู้ว่าความรักในครั้งนั้นมันสมบูรณ์แบบแค่ไหน
รู้แค่ว่า มันทำให้ฉันมีความสุขมาก และคนรอบข้าง ชอบบอกว่าอิจฉาฉันเสมอ
ซึ่งแม้แต่ตัวฉันเองฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าคนเหล่านั้นอิจฉาฉันเรื่องอะไร
แต่วันนึงก็ถึงวันที่ความรักครั้งนั้นต้องจบลง
ฉันเสียใจอย่างที่สุด เพราะฉันรักเขามาก แต่ฉันก็แค่เสียใจ
ร้องไห้ฟูมฟายอยู่แค่ไม่กี่วัน เพราะฉันคิดว่าไม่ว่าฉันจะเสียใจ
ร้องไห้จนตาบวมแค่ไหน เขาก็ไม่ได้มารับรู้ มาเจ็บปวดกับฉันด้วย
ฉันควรรักตัวเองให้มากกว่านี้ คิดแบบนี้ ฉันก็เลิกเสียใจ
แต่ก็เจ็บกับความรักในครั้งนั้นนานพอสมควร
เพราะมาจนถึงวันนี้ ก็ผ่านไป2 ปีกว่าแล้ว แต่ฉันก็ยังไม่มีใครใหม่
เพราะเมื่อช่วงก่อนนั้น ฉันยังรักเขาอยู่ แต่หลังจากนั้นมาฉันกลัวกับการมีความรัก
กลัวว่าจะต้องเสียใจอีกครั้ง เลยไม่กล้าที่จะรักใครอีกเลย
ฉันก็ได้แต่หวังว่าซักวัน ฉันจะผ่านกำแพงที่ฉันสร้างขึ้นมาได้ซักที
หวังว่าใครซักคน จะมาช่วยลบล้างเรื่องราวในอดีตของฉันได้